“Nu Ton naar het ontmoetingscentrum gaat, loopt hij veel meer”

Elke keer wordt hij liefdevol ontvangen

Elke keer wordt hij liefdevol ontvangen

Ton van der Wal en Els van Asten zijn echte levensgenieters en trokken er vaak op uit. Helaas raakte Ton door meerdere herseninfarcten verlamd aan zijn arm en been en kreeg hij last van afasie (een taalstoornis). Ton wist redelijk te herstellen, maar door een vervelende val kwamen de klachten terug. Een aantal jaren later werd ook de diagnose dementie gesteld. Sinds een aantal maanden gaat Ton twee dagen in de week naar Ontmoetingscentrum Mozartlaan. 
 
Els van Asten zorgt thuis voor haar man. Liefdevol vertelt Els: ‘Ik zorg graag voor mijn partner. Zo lang ik het dan nog kan, waarom zou ik het dan niet doen? Maar soms valt de zorg wel zwaar, Ton heeft namelijk overal hulp bij nodig.’ Via hun casemanager werden ze gewezen op Ontmoetingscentrum Mozartlaan.

Ontmoetingscentrum Mozartlaan is gericht op mensen die vergeetachtig zijn, moeite hebben met de dingen van alledag of het begrijpen van anderen. Ook personen met lichamelijke beperkingen of voor wie het gemis van contacten een probleem is, kunnen terecht bij het ontmoetingscentrum. 

Els: ‘We hebben een jaar lang gepraat of het ontmoetingscentrum iets voor Ton zou zijn. Ik denk dat hij het gevoel had dat hij werd ‘weggestopt’, ook al zei hij het niet hardop. Hij vond dat hij nog weinig mankeerde. Na een jaar ging Ton overstag en sindsdien gaat hij twee dagen in de week naar het ontmoetingscentrum. Hij zei “ik doe het voor jou, dan heb jij twee dagen in de week voor jezelf”.’ Monica Plooy, programma coördinator van het ontmoetingscentrum, is voor het besluit bij hen thuis geweest. ‘Het helpt om bij geïnteresseerden thuis langs te komen. Om eerst in hun eigen omgeving te vertellen wat we precies kunnen bieden, want om hier naartoe te komen is een grote stap.’

Beweeguurtje
De bezoekers van het ontmoetingscentrum zijn ingedeeld in verschillende groepen met ieder een eigen programma. Het programma bestaat onder andere uit geheugenactiviteiten. Monica: ‘We praten veel over vroeger aan de hand van voorwerpen of foto’s, want bij mensen met dementie zit dit nog goed in het geheugen. Na de krant lezen volgt een beweeguurtje. Op stoelen wordt er bewogen met stokken en ballen. In eerste instantie vinden ze het soms kinderachtig, maar vaak hebben ze naderhand erg veel plezier en zie je ze ontspannen en genieten. Ton laat dit uurtje vaak voorbij gaan, gaat dan naar buiten om een sigaretje gaat roken en dat is prima want je moet er wel écht zin in hebben,’ aldus Monica. “Nu Ton naar het ontmoetingscentrum gaat,  loopt hij veel meer.ˮ

Ton ontvangt fysiotherapie en ergotherapie in het centrum en wordt dan toch gemotiveerd om te bewegen. Els: ‘Ton liep al een lange tijd niet meer buiten, want het was zijn eer te na om te lopen met een rollator. Hij was ook bang om te vallen. Nu Ton naar het ontmoetingscentrum gaat loopt hij veel meer, gestimuleerd door de fysio- en ergotherapeuten. Elke keer wordt hij liefdevol ontvangen en heeft hij er plezier in. Vooral de begeleidsters vindt hij heel gezellig. Daarnaast is het ook fijn dat je veel tips en adviezen krijgt. Vaak zijn het maar kleine dingen die ons toch helpen in het dagelijkse leven.’

Gek op soep en toetje
Op de eerste dag in het ontmoetingscentrum koos Ton voor een warme maaltijd tussen de middag. Dat was zuurkool. En dát viel niet in de smaak, want Ton lust geen zuurkool. ‘Hij kwam thuis en zei “ik eet daar nooit meer warm!”. Ik stelde hem gerust, want ik kook ‘s avonds graag warm voor ons, dus dat was geen probleem.’ Monica lacht: ‘Hij is wél gek op de soep en het toetje. Dus we serveren wel het voor en nagerecht voor Ton, maar als hoofdgerecht een boterham.’

Els vindt het prettig om twee dagen in de week de handen vrij te hebben en zo even op adempauze te komen. Ze is dan vaak te vinden in hun volkstuin vlakbij het ontmoetingscentrum. ‘Nu kan ik daar soms een dag naartoe. Ton kon op een gegeven moment niet meer mee en ik durfde hem geen dag alleen thuis te laten. Ik geniet enorm van de tuin. Misschien kan ik hem in de toekomst weer eens meenemen, met behulp van zijn nieuwe rolstoel die we aan het regelen zijn. Dan kunnen we er weer even samen naar toe.’ Voordat Els naar het volkstuintje gaat, ziet ze Ton nog zitten. Hij komt net terug van het sigaretje roken. ‘We mogen niet klagen, we redden het prima en hebben nog veel plezier samen. En straks ga ik weer lekker voor hem koken.’