Omgaan met afasie

Geplaatst op: 6 Maart 2019

'Het zat allemaal in mijn hoofd, maar ik kon het niet duidelijk maken’. Zo omschrijft Janet Veerkamp- van de Kaden hoe het voelde na haar hersenbloeding. Een lang proces van revalidatie en behandeling samen met het doorzettingsvermogen van Janet zorgde ervoor dat ze vandaag de dag weer een goed gesprek kan voeren.

Op 14 februari 2018 kreeg Janet een hersenbloeding. Naast een halfzijdige verlamming en nek- en rugklachten was ook Afasie een gevolg. Dat houdt in dat Janet bijna niet meer kon praten en schrijven. Het zette haar leven volledig op zijn kop. Janet stond met haar 58 jaar nog midden in het leven. ‘Het was heel erg schrikken’, vertelt Janet. ‘Het zat allemaal in mijn hoofd, maar ik kon het niet duidelijk maken. En door mijn verlamming kon ik het ook niet opschrijven.’

Van ver gekomen
Janet heeft 6 weken gerevalideerd in een revalidatiecentrum en is vanuit daar doorverwezen naar Pieters Behandel Praktijk. Logopedist Simone van Leeuwen: ‘Toen Janet hier voor het eerst binnenkwam kon zij amper praten en lukte het niet om te schrijven. Doordat het taalsysteem in de hersens is aangetast lukt het niet meer om je uit te drukken. We hebben samen doelen opgesteld, zoals het weer kunnen spreken en schrijven. Na 3 maanden hebben we een test gedaan en zagen we veel vooruitgang. Toen hebben we nieuwe doelen opgesteld en hebben we nog eens 3 maanden doorgewerkt. Janet is heel erg gedreven en heeft naast haar behandelingen veel geoefend. Het is echt mooi om te zien hoe ver ze is gekomen.’

Tip
Janet: ‘Ik vind het heftig om terug te denken aan de periode net na mijn hersenbloeding. Het is moeilijk om zo afhankelijk te zijn van je naasten. En ook voor mijn man en dochters was het aanpassen. Ze zijn wel eens mee geweest naar de therapie om te kijken hoe dat gaat en hoe ze mij thuis konden ondersteunen. Het moeilijkste aan de beginperiode vond ik dat je omgeving je gaat aanvullen als je niet op de woorden komt. Die tip zou ik willen meegeven; geef mensen de tijd om het zelf uit te spreken.’

‘Die geraniums hoef ik nog niet te zien’

Niet stilzitten
Inmiddels is Janet klaar met de afasietherapie. Ze is blij met de vooruitgang die ze geboekt heeft, maar zou het liefste zien dat ze haar oude leventje weer kan oppakken. ‘Ik werkte in een benzinepomp en zei iedere dag 250 mensen gedag. Dat is nu wel anders, je wereldje wordt zo klein. Ik kan helaas nog niet lang staan door mijn rug- en nekklachten dus werken zit er helaas niet in.’ Janet is een echte Westlandse, stilzitten is niks voor haar. ‘Ik hou erg van koken, dat heb ik dus zo snel mogelijk weer opgepakt. Nu ben ik ook op zoek naar vrijwilligerswerk. Die geraniums hoef ik nog niet te zien,’ lacht Janet.