“Het gaat zo geruisloos over naar de zorg op maat”

Mantelzorger en medewerker aan het woord: Conny Kersbergen, mantelzorger en Anita de Jonge, casemanager

Het gaat zo geruisloos over naar zorg op maat

Ze zijn echt een eenheid, zo omschrijft Conny Kersbergen haar liefdevolle en hechte band met haar moeder. Ze wonen in dezelfde flat, dicht bij elkaar. Conny op de tweede en haar moeder op de derde verdieping. Iedere dag eten ze samen en drinken een kopje thee voor het slapen gaan.

De laatste jaren merkte Conny dat de gezondheid van haar moeder achteruit ging en herkende ook de symptomen van dementie doordat haar vader Alzheimer had. ‘Je hebt zo’n goede band samen dat je iedere keer wat overneemt van je moeder, beetje bij beetje ga je de dagelijkse bezigheden uit handen nemen. Dat gaat heel geleidelijk. Ik vond het ook geen probleem en deed het met alle liefde. Voor beiden was het een moeilijk en emotioneel proces. Mijn moeder wilde alles zelf nog graag regelen, ze was er echt op gefocust om zelf de regie in handen te houden en wilde en kon het ook niet loslaten. Ik zag dat het niet meer ging en wilde haar graag helpen.’

De klik was er meteen
Via een collega hoort Conny voor het eerst over Anita de Jonge, casemanager. De collega was erg blij en geholpen met de steun van Anita en adviseert Conny contact met haar op te nemen. Inmiddels heeft het eerste contact 1,5 jaar geleden plaatsgevonden. ‘De klik met Anita was er meteen’, vertelt Conny. ‘Hoewel ik moeite ermee had om de stap te zetten, ben ik erg blij dat ik het gedaan heb’. Anita: ‘Conny vond dat ze het zelf wel kon, het was niet zoveel volgens haar. Met een beetje ondersteuning zou het prima gaan. We zien en horen dat vaker. Mantelzorgers die steeds het met liefde voor hun naaste doen, maar zonder dat ze het beseffen overbelast raken. Bij Conny was dat gelukkig niet het geval, maar het was wel een goede stap dat ze contact heeft gezocht.’

Anita nodigt Conny uit voor een eerste kennismakingsgesprek. ‘Dat gesprek vindt op verzoek van de mantelzorger zonder de naaste plaats. Het is voor beiden vaak een emotioneel proces en de mantelzorger kan, indien gewenst, in alle vrijheid praten over hoe het nu gaat en waar ze tegenaan lopen.’ Conny heeft dit als heel prettig ervaren en samen plannen ze een bezoek in bij haar moeder thuis. ‘Deze huisbezoeken zijn belangrijk, je wil haar vertrouwen winnen. Het is immers tweeledig: je ondersteunt de cliënt én de mantelzorger’, vertelt Anita. Anita praat met passie over haar werk. ‘Mijn cliënt, de moeder van Conny, is een sterke en lieve vrouw die de eigen regie wil houden. Zeker het in huishouden, dat is haar domein. Net als veel mensen vindt ze het fijner om hulp te geven dan te ontvangen. Toch wordt er vaak vergeten dat je door hulp te ontvangen, je ook nog veel kan geven, zij het in een andere vorm. Hier heb ik veel over gesproken met haar en langzaam lukte het haar om beetje bij beetje los te laten en een stukje hulp te aanvaarden. Op dat moment hadden we een ingang.’

Wederzijds vertrouwen is onmisbaar
Inmiddels gaat mevrouw Kersbergen vier dagen naar ontmoetingscentrum Vermeertoren, één dag per week naar ontmoetingscentrum Mozartlaan, krijgt ze thuiszorg en komt iemand haar helpen met het huishouden. Terwijl de medewerker van thuiszorg ging stofzuigen, streek haar moeder de was. ‘Dat was fijn en werkte goed’, aldus Conny. ‘Nu ze het overzicht steeds meer kwijtraakt, rommelt ze een beetje in huis als de medewerker van hulp bij het huishouden er is. De dagelijkse huishoudelijke taken vallen haar zwaar. Ze wordt nog steeds echt in haar waarde gelaten, heeft nog het gevoel dat ze regie in handen heeft. Doordat ze naast elkaar werken, kan mijn moeder steeds meer dingen loslaten.’ als je op iemand kan terugvallen.ˮ

Conny vertelt enthousiast verder hoe Anita haar heeft geholpen met niet alleen emotionele ondersteuning, maar ook praktische zaken. ‘Toen mijn moeder meer zorg nodig had, was ik ook erg blij met de tips. Je komt in een doolhof van allerlei regels en wetten terecht waar ik niet mee bekend ben. Hoe fijn is het dan als je op iemand kan terugvallen, die kijkt wat je nodig hebt en dat je met iemand kan sparren.’ Anita: ‘Samen zitten we één keer per maand of zes weken rond de tafel en bespreken we van alles. Hoe gaat het nu, is er meer zorg nodig, heb je al nagedacht over de toekomst en hoe gaat het met Conny zelf? Ook met haar moeder alleen plan ik gesprekken in. Ik wil het contact met mijn cliënten houden. Het mooiste is als de cliënt zelf dingen kan loslaten zodat ze het gevoel houdt zelf de regie in handen te hebben. Ik ondersteun daarbij. Wederzijds vertrouwen is hierbij onmisbaar. Daar werken we naar toe, samen.’

Meer behoefte aan aandacht en gezelschap Conny: ‘Ik vind ook oprecht dat Pieter van Foreest die warmte uitstraalt. Het gaat zo geruisloos over naar de zorg op maat. Ik vind het mooi om dat te zien, echt waardevol. De laatste tijd merk ik vaker dat mijn moeder meer behoefte heeft aan mijn aandacht en gezelschap in plaats van mijn praktische hulp. Mijn rol verlegt zich nu meer naar mantelzorger, terwijl het in deze fase van dementie zeker belangrijk is om weer de dochter voor mijn moeder te kunnen zijn. Doordat de dementie steeds meer terrein wint, komt er steeds meer op mijn bordje terecht. Naast een drukke fulltime baan en de toenemende zorg ligt de kans op overbelasting op de loer. De gesprekken met Anita doen mij dan extra goed.’

‘Mijn missie is om voor mijn moeder een mooie plaats in één van de locaties van Pieter van Foreest te vinden. Een nieuw thuis waar zij op een waardige manier kan wonen, waar wij samen nog veel waardevolle momenten kunnen beleven en van elkaars gezelschap kunnen genieten.’ ••