“Juist in deze moeilijke tijden is het ondersteunen van bezoekers en mantelzorgers nog belangrijker dan het normaal is.”

Blog 13-05-2020: Jacqueline Workum-den Os, Medewerker Ontmoetingscentrum

Juist in deze moeilijke tijden is het ondersteunen van bezoekers en mantelzorgers nog belangrijker dan het normaal is.

Ik ben Jacqueline van Workum en ik werk bij Ontmoetingscentrum Dock van Delft. Normaal gesproken worden de ontmoetingscentra bezocht door mensen met dementie, mensen met lichamelijke beperkingen of voor wie het gemis van contacten een probleem is. Wij bieden hen structuur en diverse activiteiten en ondersteunen daarnaast de mantelzorger. Juist nu in deze moeilijke tijden en nu de ontmoetingscentra gesloten zijn, is het ondersteunen van bezoekers en mantelzorgers nog belangrijker dan het normaal is. Daarom doen mijn collega’s en ik er alles aan om de bezoekers en de mantelzorgers zoveel mogelijk te helpen. Het zijn moeilijke tijden voor onze bezoekers en mantelzorgers en nu, tijdens de crisis, merk je pas hoeveel je bij het ontmoetingscentrum doet voor de mensen die het ontmoetingscentrum bezoeken en hun naasten.

Toen de ontmoetingscentra in maart werden gesloten voor onze bezoekers, was het voor mij heel erg zoeken naar hoe ik toch zoveel mogelijk mijn werk kon blijven doen. In het begin voelde ik me daardoor heel onrustig. Gelukkig heb ik een topteam dat altijd voor me klaar staat. We weten elkaar altijd te motiveren en te troosten en naast alle verdrietige en zorgelijke momenten kunnen we ook met elkaar lachen. Ik weet precies wat ik aan hun heb en zij weten dat ook van mij. Zo weten we dat we ook in deze tijd op elkaar kunnen rekenen. Dat is heel fijn en helpt me erdoorheen.

Zodra bekend werd dat de ontmoetingscentra moesten sluiten, hebben wij contact gehad met de bezoekers en hun mantelzorgers om samen te bespreken wat wij voor hen konden betekenen. De afspraken hebben we vastgelegd in een speciaal zorgplan dat voor deze tijd is opgesteld. Hierin staat bijvoorbeeld hoe vaak we bellen en welke zorg we aan huis leveren. Verder sturen we elke week per mail of post tips toe aan de mantelzorgers van activiteiten die zij kunnen doen met hun naaste. Zo was er bijvoorbeeld een bezoeker die voor de coronacrisis nog niet zo heel lang bij het ontmoetingscentrum kwam. Zijn vrouw was bang dat hij alles van het ontmoetingscentrum weer zou vergeten. Dit proberen we te voorkomen met deze tips en het contact. Dit bleek gelukkig ook niet het geval, want toen ik aan de deur stond, herkende hij mij direct en werd emotioneel toen hij zei dat hij het ontmoetingscentrum zo mist.

Ik ga ook wekelijks met een aantal bezoekers wandelen om te voorkomen dat zij helemaal niet meer bewegen en alleen maar op de bank zitten, maar ook om te zorgen dat ze buiten komen, kunnen genieten van de buitenlucht en om hopelijk de sombere gevoelens een beetje weg te nemen. De dames waarmee ik wandel genieten hiervan en kletsen volop. Je kan duidelijk zien dat het ze goed doet. Zo vertelt een van de dames tegen iedereen die wij tegenkomen tijdens het wandelen wie ik ben en hoe blij mevrouw is dat ik twee keer per week met haar kom wandelen. Dat is zo fijn om te horen, dan merk ik echt dat ik een verschil maak.

Ook fiets ik één keer per week langs de bezoekers met een tasje met post vanuit het ontmoetingscentrum en soms een attentie erin. Zo hebben we al tijdschriften en kaarten ontvangen om uit te delen en heeft de kinderopvang puzzelboekjes, pennen en chocolaatjes langsgebracht om de bezoekers mee te verrassen. Ontzettend lief en de bezoekers zijn er ook enorm blij mee. Mijn collega’s gaan ook langs bij bezoekers om maaltijden te brengen en op te warmen. Zij blijven dan gezellig totdat de bezoeker klaar is met de maaltijd en zorgen dat de afwas gedaan is als ze weggaan. Deze bezoekjes zijn gelijk mooie momenten voor een praatje met de bezoekers en de mantelzorgers. Even bespreken hoe het gaat. Door de telefoon zegt iemand al snel dat alles goed gaat, maar als je bij iemand bent zie je iemands gezichtsuitdrukking en voel je een ander beter aan. 

Nu we als team een bepaalde rust en regelmaat hebben gevonden, is mijn onrustige gevoel gelukkig weg. Voor de bezoekers en de mantelzorgers is dit eigenlijk precies andersom het geval: in het begin merkte je aan hen dat het allemaal nog wel ging. Ze gaven aan dat ze het jammer vonden dat het ontmoetingscentrum dicht was, maar dat zij zich nog wel redden. Nu, na een aantal weken, merk ik aan de bezoekers dat het voor het te lang gaat duren. Ze missen de structuur, de andere bezoekers, het uitje. Ik merk ook dat sommige bezoekers te maken krijgen met sombere gevoelens en dat het steeds zwaarder wordt voor mantelzorgers die overbelast worden. 

Een heel emotioneel moment voor mij was toen ik op bezoek ging bij een bezoeker die direct vroeg of ik hem weer op kwam halen voor de club. De teleurstelling in de ogen toen ik nee moest zeggen, deed me toen wel echt wat. Ik hoop dan ook oprecht uit mijn hart dat de ontmoetingscentra in niet al te lange tijd weer geleidelijk open mogen gaan. De eerste stappen worden gezet, maar wat zou het fijn zijn voor de bezoekers, het team en vooral ook voor de mantelzorgers. Want wat hebben zij het zwaar nu, 24 uur per dag zonder rust zorgen voor iemand met dementie, is zeker niet makkelijk. Ik heb heel veel respect voor al onze mantelzorgers!