“Ik ga nu een ambulance bellen, dit gaat zo niet langer”

Blog van Carola Claassens en Whitney Hoogenraad, specialistisch team

Carola en Whitney werken beiden als ambulant verpleegkundige bij het specialistisch team van Pieter van Foreest. Dag en nacht zijn ze oproepbaar en gaan zij op pad om bij cliënten thuis te ondersteunen op het gebied van complexe verpleegkundige behandelingen. In hun blog vertellen zij wat zij meemaken onderweg en bij cliënten thuis.

Een zaterdagavond. Mijn dienst start (zoals altijd) met een overdracht. Op dat moment hebben wij een meneer in zorg die thuis in afwachting is van een operatie. Deze zou al plaatsgevonden hebben, was het niet dat meneer ziek geworden is. Mijn collega draagt over dat het niet goed met hem gaat. Ze komt net bij hem vandaan en ze heeft de huisarts gevraagd om ook langs te gaan. Het lastige is dat meneer niet naar het ziekenhuis wil. Na de overdracht hebben we het er samen nog even over. Het zit ons beiden niet lekker. Als meneer nog zieker wordt, is behandeling in het ziekenhuis toch echt het beste voor hem. Ik beloof mijn collega dat ik het extra in de gaten hou tijdens mijn dienst.

Zo gezegd, zo gedaan. Een paar uur later neem ik contact op met de huisartsenpost om navraag te doen. Ik krijg te horen dat het advies van de huisarts is om direct naar het ziekenhuis te gaan, maar meneer heeft geweigerd en is thuisgebleven. De dienstdoende huisarts vraagt of ik met enige spoed nog een keer bij meneer langs kan gaan. Ook hij maakt zich zorgen. Ik twijfel geen moment. In de auto bel ik de zus van meneer om de situatie uit te leggen. Wellicht kan zij hem overhalen om toch naar het ziekenhuis te gaan.

Als ik bij meneer aankom beantwoordt hij de deurbel niet. Mijn hart bonkt in mijn keel. Het zal toch niet! Ik ga het hele bellentableau af in de hoop dat iemand mij toegang tot het gebouw kan geven. Een buurvouw laat mij uiteindelijk binnen. Ik ren naar de voordeur van meneer. Gelukkig doet hij deze zelf open maar hij ziet er slecht uit. Hij kan amper op zijn benen staan. “Ik ga nu een ambulance bellen, dit gaat zo niet langer” spreek ik meneer resoluut toe. Meneer blijft echter weigeren en dus bel ik zijn zus om hem tot rede te brengen. Dat helpt, meneer gaat akkoord en ik bel een ambulance. Terwijl we wachten pak ik wat kleding en toiletspullen voor meneer in en geef ik de kat nog te eten en te drinken. De ambulance is er met tien minuten. Ik praat de ambulanceverpleegkundige bij, terwijl meneer op de brancard wordt geholpen. Meneer ziet er ziek, vermoeid maar ook opgelucht uit. Hij bedankt me voor mijn vasthoudendheid want hij voelt zich met de minuut slechter en is blij dat hij nu in goede handen is.

Pas jij bij Pieter van Foreest?

Vind je vacature

Samen, jezelf zijn, boven verwachting

Wij vinden dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Het leven leiden dat je zelf wilt. Gelukkig zijn zoals je daar zelf of samen naar streeft. Dat is de grootste rijkdom voor mensen. Oók als je hulp en ondersteuning nodig hebt.

Daarvoor werken we samen. Want alleen samen met de cliënt, familie, mantelzorgers, collega’s, vrijwilligers, buurtgenoten en samenwerkingspartners kunnen we hét verschil maken en de gewone dingen boven verwachting goed doen.