Rhea Windmeijer

“Ik wil dat iemand in een verpleeghuis zichzelf kan blijven, ik wil die ‘eigen persoonlijkheid’ ondersteunen”

Rhea Windmeijer, helpende

Begin 2016 presenteerde Pieter van Foreest haar nieuwe visie op zorg. ‘Iedere cliënt moet zichzelf kunnen zijn en het leven leiden dat hij wil’,  ‘de gewone, alledaagse dingen boven verwachting doen’  en ‘nieuwe ideeën bedenken en vooral doen’ zijn daarin de kernboodschappen. Rhea Windmeijer (41), helpende op afdeling Mondriaan in Veenhage, is een van die parels uit onze organisatie die deze visie  als vanzelfsprekend uitdraagt.  

Ze wilde altijd psycholoog worden. Of kapster. Ze studeerde uiteindelijk Sociaal Pedagogisch Werk en gaf jaren kookworkshops in een kookstudio. Rhea Windmeijer laat zich niet makkelijk in een hokje opsluiten. Vijf jaar werkt ze nu op een afdeling met dementerende mensen in Veenhage, werk waar ze een ongelooflijke passie voor heeft.

Oog voor de mens
“Ik vind het fantastisch dat ik ben voorgedragen voor dit artikel, maar ik doe mijn werk met zoveel liefde dat het niet als werk aanvoelt.  Vroeger werkte ik graag met kinderen die moeilijk konden leren, dat vond ik leuker dan werken met kinderen die alles voor de wind gingen. Diezelfde uitdaging vind ik nu op mijn afdeling. Ik wil dat iemand in een verpleeghuis zichzelf kan blijven, ik wil die ‘eigen persoonlijkheid’  ondersteunen. Om dat te bereiken moet je in mensen kunnen ‘kruipen’. Daardoor begrijp je beter waar gedrag vandaan komt en win je hun vertrouwen.”

Rhea vertelt over een cliënt die op de afdeling soms agressief gedrag vertoont. “Zij heeft haar hele leven keihard gewerkt. Ze zorgde alleen voor een rits kinderen en had verschillende werkhuisjes.  Het type ‘niet piepen, maar doorgaan’. Nu vertellen jonge meiden dat ze rustig moet gaan zitten, maar dat accepteert ze niet. Ze wil niet dat er van alles voor haar wordt geregeld. Ik plaats mezelf in haar en snap waarom ze zo nors doet. Inleven, dat is zó belangrijk. Als je daarmee tot iemand weet door te dringen, dan win je ontzettend veel.”

Net even anders
Op de kleinschalige afdeling Mondriaan werkt Rhea in een knusse huiskamer met zeven cliënten. In de huiskamer wijst ze op een statig, oud dressoir dat ze ergens op de kop tikte. In een hoek staat een aquarium met vissen, die haar zoon Jordy (15) als vrijwilliger verzorgd. Rhea helpt met de verzorging, verzorgt het ontbijt, kookt maar zorgt iedere dag ook voor een sfeervolle activiteit. “Het zijn de kleine dingen waarmee je een goede sfeer creëert. Een muziekje, een dvd’tje met de afbeelding van een brandende haard, de koffie die geurend pruttelt of een ontspannend lavendelgeurtje. En natuurlijk je eigen enthousiasme die je meebrengt. Bied je dat allemaal niet, dan liggen de bewoners binnen twee tellen te slapen.”

Dus pakt ze scheerschuim, smeert een laag uit over de placemats op tafel en laat mensen met hun vingers tekeningen maken in het schuim. ‘Goed voor de fijne motoriek en het voelt en ruikt lekker.’ Veel activiteiten die ze onderneemt, verzon ze de afgelopen jaren zelf. Rhea: “Ik heb een spel uitgevonden dat ik ‘Verhaaltjes uit de hoge hoed’ noem. Daarin lees ik kaartjes voor met vragen die net even anders zijn, over onderwerpen waar vroeger niet snel over gepraat werd. Op die manier leer ik de bewoners nog beter kennen. ‘Heeft u weleens stiekem een sigaretje gerookt?’, 'Was het altijd leuk samen?’ of ‘Heeft u weleens iets gepikt?’. Een vrouw vertelde dat ze ooit een appel van de marktkar had gestolen. ‘Ik heb het nog steeds niet aan mijn moeder verteld’, zei ze. Heerlijke verhalen vind ik dat. Soms loop ik in de supermarkt en dan bedenk ik ineens een nieuwe vraag, die ik dan snel ergens opkrabbel.”

Echte liefde
Rhea ontdekte de bewegingsvorm Pilates toen ze herstelde van een hernia. Sindsdien geeft ze tweemaal in de week ‘Pilates op maat’ aan de ouderen op haar afdeling. Ze straalt als ze over haar werk vertelt, voelt ‘echt liefde’ voor haar bewoners en kan zelfs emotioneel raken als ze een mooi contact tot stand brengt. Zoals die keer dat ze de stugge, gesloten boer op haar afdeling meenam naar het kippenhok in de tuin. “Ik zette een kip bij hem op schoot en het was alsof de boer in hem direct naar boven kwam. Hij kreeg een grote lach op zijn gezicht, wees op het kippenvoer en zei: ‘Geef mij het voer maar even aan.’”

Uit de gesprekken blijkt dat ze ook veel kennis heeft over  dementie. Ze bezoekt regelmatig de bibliotheek om boeken te halen over het onderwerp. Ze lacht. “Zoals ik al zei had ik graag psycholoog willen worden. Maar het is ook van wezenlijk belang voor de dagelijkse zorg en benadering om kennis te hebben over het ziektebeeld. Maar de jarenlange ervaring op de afdeling die je daarin meeneemt, is misschien wel het meest belangrijk.  Eerst haal je tenslotte een rijbewijs, daarna leer je pas echt goed rijden.”

Pas jij bij Pieter van Foreest?

Vind je vacature

Samen, jezelf zijn, boven verwachting

Wij vinden dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Het leven leiden dat je zelf wilt. Gelukkig zijn zoals je daar zelf of samen naar streeft. Dat is de grootste rijkdom voor mensen. Oók als je hulp en ondersteuning nodig hebt.

Daarvoor werken we samen. Want alleen samen met de cliënt, familie, mantelzorgers, collega’s, vrijwilligers, buurtgenoten en samenwerkingspartners kunnen we hét verschil maken en de gewone dingen boven verwachting goed doen.