Roel Kappetijn

“De salon is heel hard nodig; veel roze ouderen ervaren nog steeds veel problemen”

Roel Kappetijn, kamerheer Pieters Kamerhuis

Roel Kappetijn werkt al jaren bij Pieter van Foreest en ontpopte zich daar als ware voorvechter van de belangen van homoseksuele ouderen. Als medeoprichter van de Roze Ouderen Salon laat hij roze ouderen weten er niet alleen voor te staan.

Tien jaar geleden sprak Roel Kappetijn al met de toenmalige directie van Pieter van Foreest. Hij vroeg hen of er niet iets georganiseerd kon worden voor de homoseksuele ouderen binnen de organisatie. Roel: “De directeur was het roerend met me eens, maar dacht oprecht dat er geen homoseksuele ouderen in de instellingen woonden.”

Het is een kleine anekdote die de kern raakt van het probleem waar ouderen tien jaar later nog steeds tegenaan lopen. Opgegroeid in een tijd waar homoseksualiteit officieel nog als een ziekte werd beschouwd, hielden de ‘roze’ ouderen hun geaardheid vaak hun hele leven angstvallig geheim. Zo kon het gebeuren dat onlangs een 84-jarige cliënt van Pieter van Foreest haar ‘coming out’ beleefde onder gelijkgestemde bezoekers van de Roze Ouderen Salon. Roel: “Het bezoek aan de Salon was een openbaring voor haar. ‘Jongens, ik moet jullie wat vertellen. Ik ben ook van jullie club,’ vertelde ze tegen de groep.” Hij glimlacht. “Vaak is het voor hen nog te confronterend om het woord homo of lesbisch te gebruiken.”

Bevlogen vertelt Roel over het belang van de Roze Ouderen Salon die hij samen met Sietske van Zwieten in 2012 oprichtte. “De salon is heel hard nodig; veel roze ouderen ervaren nog steeds veel problemen. Ik wil hen laten weten dat ze er niet alleen voor staan, dat ze zich nergens voor hoeven te schamen. Hun leven is tenslotte ook míjn voorland en ik wil niet terug de kast in als ik straks binnen de muren van een instelling woon.”

In de zorginstellingen krijgen veel roze ouderen te maken met vooroordelen van hun leeftijdsgenoten. Maar ook de ouderen die geen problemen hebben met homoseksualiteit, voelen zich vaak niet vrij genoeg om over het onderwerp te spreken. “Zo werd ik door een cliënt uit een verpleeghuis in het Westland bedankt voor mijn inzet voor de Roze Ouderen Salon. Haar zoon is homo en als hij bij haar op bezoek kwam met zijn echtgenoot, vroegen de andere cliënten wie toch die andere man was die er altijd bij was. ‘Dat is een vriend die hem rijdt, want mijn zoon heeft geen rijbewijs,’ antwoordde ze dan. Op een dag heeft ze tegen hen gezegd: ‘Ik moet jullie iets vertellen. Mijn zoon is homo en die man is zijn echtgenoot.’ Daarop voelde een andere dame zich vrij om te vertellen dat een kleinzoon van haar ook homo is. En dat hij bovendien de liefste is van allemaal.”

Het zijn die reacties die de Roze Ouderen Salon voor ogen heeft en die het taboe op homoseksualiteit moeten laten verdwijnen. Ook binnen de zorgverlening valt nog een slag te slaan, merkt Roel op. “Verzorgsters stellen hun cliënten geïnteresseerd de vraag of ze getrouwd zijn of kinderen hebben, maar daardoor krijgt iemand weinig ruimte om zijn ‘andere’ verhaal te vertellen. De foto op het nachtkastje blijft daardoor jarenlang iemands ‘zogenaamde’ broer of zus.”

Ondertussen gaat de Roze Ouderen Salon nog steeds door, voor ouderen binnen en buiten de muren van Pieter van Foreest. “In onze salon staat een gezellige, ongedwongen sfeer voorop. We eten samen, babbelen wat of doen een spelletje. Dat we ontspannen onder elkaar zijn is al heel belangrijk. Laatst bezochten we met elkaar een theatervoorstelling waarin roze ouderen op het toneel vertelden over hun leven. De dame die bij ons uit de kast kwam, huilde die avond van herkenning. Na een bijeenkomst van de Salon kunnen deze mensen er weer een paar weken tegenaan.”

Door zijn betrokkenheid bij de doelgroep is Roel inmiddels een van de tachtig ambassadeurs van de ‘roze 50+’; een landelijke organisatie die zich sterk maakt voor lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders. Samen met de directie van Pieter van Foreest probeert hij nu de ‘Roze Loper’ te bemachtigen; een officiële erkenning voor oudereninstellingen die de drempel lager maken voor homoseksualiteit. Roel: “Als oudereninstelling maak je immers geen onderscheid in nationaliteit of godsdienst. Dat zou hetzelfde moeten zijn voor seksuele voorkeur.”

Pas jij bij Pieter van Foreest?

Vind je vacature

Samen, jezelf zijn, boven verwachting

Wij vinden dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Het leven leiden dat je zelf wilt. Gelukkig zijn zoals je daar zelf of samen naar streeft. Dat is de grootste rijkdom voor mensen. Oók als je hulp en ondersteuning nodig hebt.

Daarvoor werken we samen. Want alleen samen met de cliënt, familie, mantelzorgers, collega’s, vrijwilligers, buurtgenoten en samenwerkingspartners kunnen we hét verschil maken en de gewone dingen boven verwachting goed doen.