Ilse Ruigrok

“Ze leerde me dat het leven, ook het einde, soms anders loopt dan je van te voren dacht”

Ilse Ruigrok, verpleegkundige

“Ze besefte heel goed hoe haar leven was geweest, wat het had voorgesteld en hoe weinig daar nu nog van over was. Ze had alles op een rijtje gezet en was tot de conclusie gekomen dat ze liever niet meer verder wilde leven.”  

“Op school leren ze je dat je niet een te hechte band moet krijgen met de cliënten die je verzorgt, maar soms gebeurt dat gewoon. Ik hoorde van andere mensen dat mevrouw Ing erg op mij gesteld was. Ik denk dat ze daarom wilde dat ik bij haar dood aanwezig zou zijn.”

Vorig jaar besloot mevrouw Ing dat ze niet langer wilde leven. Het was geen beslissing die zomaar ‘op een dag’ genomen werd. Verpleegkundige Ilse Ruigrok (25) verzorgde haar al jaren en zag hoe ze steeds verder achteruit ging. “Mevrouw Ing was een hele lieve, spontane en zorgzame vrouw. Ze maakte altijd grapjes en gesprekken met haar liepen als vanzelf. Wij hadden samen een bepaalde klik. In het afgelopen jaar ging ze echter steeds meer achteruit. Ze leed veel pijn en ik zag haar levenslust afnemen. Ze werd somber, stond minder positief in het leven.”

Mevrouw Ing leverde steeds meer in en raakte vermoeid van de minste inspanning. Een simpel toiletbezoek putte haar al uit. ‘Ik kan alleen nog maar in mijn stoel zitten en televisie kijken’, verzuchtte ze. Een aantal jaar daarvoor verloor ze haar zoon en dochter, ook die herinneringen drongen zich steeds sterker aan haar op. ‘Ik heb niet meer zoveel aan mijn leven,’ vertrouwde ze Ilse toe.  

“Ik praatte met haar over die gevoelens, wilde weten wat daarachter zat,” vertelt Ilse. “Was het alleen de pijn die haar zo liet voelen? Ik beschouw het als mijn taak om die bescherming te bieden en kon daar heel open met haar over praten. Haar gevoelens besprak ze niet alleen met mij, maar ook met haar huisarts. Daar had ze een goede band mee. Haar euthanasiewens werd zo steeds duidelijker.”

Een tweede, onafhankelijke arts bezocht mevrouw Ing en stemde in met de euthanasiewens. Ilse: “Mevrouw Ing vroeg toen of ik erbij wilde zijn als het ‘zo ver was’. Dat wilde ik uiteraard voor haar doen, als dat haar zou geruststellen.” 

In de laatste weken van haar leven, vroeg Ilse naar de laatste wensen van mevrouw Ing. De musical waar ze graag naar toe wilde lukte niet meer, maar Ilse zorgde er wel voor dat ze iedere dag haar lievelingseten kreeg geserveerd. Ze bestelden ook pizza en omdat mevrouw Ing dol was op warme chocolademelk met slagroom, bracht het hele team dagelijks vele dampende mokken naar haar appartement toe.

“Die laatste dagen waren intensief. Collega’s namen emotioneel afscheid van haar, ze was dan ook erg geliefd bij iedereen. Mevrouw Ing drukte mij op het hart dat ik niet mocht huilen als het moment daar was. ‘We zullen afscheid nemen, maar ik wil niet dat je huilt. Het is goed zo’, zei ze. Ze stond zó achter haar beslissing. Op haar laatste ochtend hielp ik haar onder de douche en waste haar haren, zoals ik dat zo vaak al had gedaan. ‘Vanavond is ze er niet meer’, dacht ik ondertussen. Dat vond ik een vreemd idee.”

Die laatste uren waren ze met zijn drieën; mevrouw Ing, haar schoondochter en Ilse. “Ze was heel rustig gestemd. We krulden haar haren en daarna brachten haar schoondochter en ik haar samen naar bed. We hadden wat kaarsjes aangestoken en plaatsten de foto’s van haar kinderen om haar heen. Later kwam de arts en toen ging het allemaal heel snel. We gaven haar een laatste kus en zaten naast haar om haar bed.”

Samen met de schoondochter liep Ilse mee naar de rouwauto. Beneden in de hal van Die Buytenweye stonden alle collega’s klaar voor een laatste groet. “Dat was erg mooi.”

In de dagen erna realiseerde Ilse pas goed wat er allemaal was gebeurd. “Ik was emotioneel, maar had gelukkig veel steun aan mijn collega’s. Er heerste een groot saamhorigheidsgevoel. Toch heb ik nooit spijt gehad van mijn beslissing. Mevrouw Ing leerde me dat het leven, ook het einde, soms anders loopt dan je van te voren dacht.”

 

Pas jij bij Pieter van Foreest?

Vind je vacature

Samen, jezelf zijn, boven verwachting

Wij vinden dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Het leven leiden dat je zelf wilt. Gelukkig zijn zoals je daar zelf of samen naar streeft. Dat is de grootste rijkdom voor mensen. Oók als je hulp en ondersteuning nodig hebt.

Daarvoor werken we samen. Want alleen samen met de cliënt, familie, mantelzorgers, collega’s, vrijwilligers, buurtgenoten en samenwerkingspartners kunnen we hét verschil maken en de gewone dingen boven verwachting goed doen.