Joop blijft zichzelf in Veenhage. Een buitenmens in hart en nieren.

Toen Joop van den Bulk (89) samen met zijn vrouw naar Woonzorgcentrum Veenhage in Nootdorp verhuisde, was dat een grote stap. Kort na de verhuizing overleed zijn vrouw, maar Joop vond een manier om zichzelf te blijven en zelfs nieuwe contacten op te doen. Zijn verhaal laat zien dat een verhuizing naar een verpleeghuis ook nieuwe kansen en mogelijkheden kan bieden.

Een leven in het groen
Joop van den Bulk (89) groeide op in Berkel en Rodenrijs en woonde jarenlang in Pijnacker. Hij volgde de tuinbouwschool en werkte zijn hele leven buiten. Eerst in de tuinderijen als zelfstandige, later bij de plantsoenendienst in de Delftse Hout. "Daar had ik het prima naar mijn zin," vertelt Joop. "Lekker buiten, wijds in de polder, op een trekker en aan de gang." Zijn dochters Simone en Conny herinneren zich hoe hij alles wist over bomen en planten. "Ik noemde hem vroeger altijd de bomendokter," lacht Simone. "Onderhoud, bomen kappen, hij deed het allemaal."

Sportief en betrokken
Joop was niet alleen een harde werker, maar ook sportief. Op zijn zestiende speelde hij in het eerste elftal bij voetbalvereniging TOGB. Later werd hij handbaltrainer van zijn dochters. "Jaren met heel veel plezier gedaan," zegt hij. Toen zijn dochters ouder werden, vond hij een nieuwe passie: jeu de boules. "Ja, dat was wel een grote hobby van mij," vertelt Joop. "Dat doe ik nog steeds, niet meer zo fanatiek als vroeger, maar nog altijd met plezier." Zijn dochters vertellen hoe hij niet alleen speelde, maar ook hielp bij verbouwingen en in commissies. "Hij zat overal in," zegt Conny. "De bouwcommissie, de groencommissie. Hij stuurde mensen aan en deed zelf ook veel." Door die inzet werd hij in 2011 erelid van de vereniging. En nog steeds komt hij er op zaterdag graag. Dan wordt hij opgehaald door een van de leden of door dochter Simone die dan ook een balletje gooit.

De verhuizing naar Veenhage
Toen Joop niet meer voor zijn vrouw kon zorgen, verhuisden ze samen naar Veenhage. "Dat was een behoorlijke overgang," zegt hij. "Maar ik heb een mooie ruime kamer, dat is prettig." Voor zijn dochters was het een opluchting dat hun ouders samen konden verhuizen. "Pa kon niet meer voor ma zorgen, maar wilde haar niet loslaten. Ze waren meer dan 60 jaar getrouwd," vertelt Simone. "Medewerkers van Veenhage hebben echt goed meegedacht zodat ze samen konden verhuizen. Voor ons was dat heel fijn."

Vrijheid en vertrouwen
Joop is vergeetachtig en heeft dementie. Toch wandelt hij graag door Nootdorp, doet een boodschapje en maakt een praatje. Voor veel mensen zou dat spannend zijn, maar zijn dochters vinden het vanzelfsprekend dat hij die vrijheid houdt. "Pa is een buitenmens. Het zou juist niet goed gaan als hij binnen moest blijven," zegt Conny. "We vinden het fijn dat hij lekker naar buiten kan. En ja, soms raakt hij de weg kwijt. Dat hoort erbij." Om dat veilig te doen, hebben ze samen met medewerkers van Veenhage afspraken gemaakt. Joop heeft altijd zijn telefoon bij zich, zodat zijn dochters kunnen zien waar hij is. "En mocht hij verdwalen, dan kan hij altijd de weg vragen," vult Simone aan. "We hebben dit bewust besproken met de locatie. Ze denken goed mee en samen kijken we vooral naar de mogelijkheden."

Nieuwe contacten en activiteiten
Toen Joop naar Veenhage kwam, kreeg hij een appartement op de eerste verdieping met uitzicht op de jeu de boules-baan. Het had zo moeten zijn. De baan kon echter wel wat liefde gebruiken, vond hij. Samen met familie en vrienden knapte hij hem op. "Dat was mooi," zegt Joop. "En weet je, dat doe je niet alleen voor jezelf. Dat doe je ook voor een ander. Want de baan ligt op openbaar terrein en iedereen kan daar een potje ballen." Elke vrijdagmiddag wordt er nu een gezellig potje gespeeld. Flyers in de buurt zorgden voor nieuwe spelers, en zelfs leden van de jeu de boulesvereniging sloten zich aan. "Het leeft hier weer," zegt Simone. "En Pa geniet ervan." Joop onderhoudt de baan nog steeds. "Ik heb hier een schoffel en een hark staan," zegt hij. "Als ik naar beneden kijk en denk: het mag wel weer eens, dan ga ik aan de gang." Hij doet het niet alleen. "Vanuit de gemeente komen er ook wel eens jongens voor het onderhoud en een buurman van de overkant doet ook mee. Zo houden we hem samen bij." Die buurman, Mo, is inmiddels een vriend geworden. "We spelen niet alleen jeu de boules, maar ook biljart op zondag," vertelt Joop. "Dat is gezellig."

Zijn eigen ritme
Ondanks dat zijn geheugen hem soms in de steek laat, blijft Joop graag op pad. "Als ik hier op mijn kamer zit, trek ik de deur achter me dicht en ga ik een blokje om," zegt hij. "Het is best een mooie omgeving hier." Zijn dochters zien hoe belangrijk dat is. "We hebben bewust gekeken naar activiteiten die hij leuk vindt," zegt Simone.

Een thuisgevoel
Zijn dochters hopen dat hun vader nog lang op deze manier in Veenhage kan blijven wonen. "Hij kan hier zichzelf zijn," zegt Simone. "Dit past bij hem. Buiten zijn, mensen om zich heen, iets te doen hebben." Conny vult aan: "We gunnen hem dat hij nog heel lang op deze manier van zijn leven kan genieten. Gewoon zoals hij is. Dat is het belangrijkste." De samenwerking met Veenhage geeft hen vertrouwen. "Het contact met de medewerkers is heel prettig," zeggen ze. "Ze denken mee, zijn flexibel en kijken vooral naar wat er wél kan. Dat maakt dat wij er ook een gerust hart op hebben. Misschien heeft hij op termijn iets van een tracker nodig, maar dat zien we dan wel. Dat komt vast ook allemaal wel in orde." Joop zelf vat het simpel samen: "Ik woon hier, ik heb het hier naar mijn zin, en dat mag van mij zo blijven. Dit is mijn huis, dat is het gewoon."