Samen werken aan eigen regie, houvast en verandering

Samen werken aan eigen regie, houvast en verandering Eric en Jeanine zijn al bijna zestig jaar samen. Ze deelden altijd lief en leed. Toen Jeanines moeder dementie kreeg, zorgden ze jarenlang intensief voor haar. Dat was soms zwaar maar het liet ook zien wat belangrijk voor hen was. Ze bespraken wat ze zelf wel en niet zouden willen als ze ooit dezelfde ziekte zouden krijgen. Dat legden ze vast bij de huisarts en de notaris.

Een paar jaar na het overlijden van zijn schoonmoeder begon Eric dezelfde kleine veranderingen bij Jeanine te herkennen. Eerst voorzichtig en bijna ongrijpbaar, later steeds duidelijker. Eric: “Ik hield het lang voor mij. Ik keek goed wat er gebeurde en schreef op wat mij opviel. Toen het niet meer te ontkennen was, ging ik het gesprek aan met Jeanine en de kinderen.” Daarna volgden stappen naar de huisarts, onderzoeken, doorverwijzingen en de gesprekken met artsen die bleven zeggen dat het geen dementie was. Maar Eric kende zijn vrouw als geen ander. Eric: “Het kon niet anders dan dat het dementie was, voor ons was dat heel helder.”Toen in 2024 uiteindelijk toch de diagnose dementie kwam, voelde dat dubbel. Het bracht duidelijkheid, maar zette hun wereld op zijn kop.

Mantelzorger en echtgenoot
Eric nam steeds meer taken op zich. Hij regelde indicaties, ziekenhuisafspraken, gesprekken met zorgverleners, het CAK, belastingzaken en alle administratieve zaken die bleven komen. Thuis zorgt hij voor Jeanine. Hij maakt haar wakker, helpt haar met douchen en eten, legt uit waar ze naartoe gaan, herhaalt gesprekken en vangt haar op wanneer ze de draad kwijt is. Eric: “Ik zorg met veel liefde voor Jeanine maar het is ook elke dag opnieuw schakelen en een hoop plannen.” In het ziekenhuis werd hij gewaarschuwd door de arts van zijn vrouw. “U mag niet omvallen en daar moet jezelf voor zorgen.” De casemanager herhaalde dat later nog eens. Dat was een moment waarop Eric besefte dat hij het niet alleen kon dragen.

De stap naar het ontmoetingscentrum
Via de casemanager kwamen ze iets meer dan een jaar geleden in contact met Ontmoetingscentrum Pijnacker. Het eerste ontvangst voelde warm. Jeanine mocht een paar dagen komen proefdraaien. Ze zei er weinig over, maar noemde het gezellig. Voor Eric was het wennen. Hij merkte dat hij ineens weer tijd voor zichzelf had. Eric: “Het voelde vreemd maar ergens ook welkom. Ik moest ontdekken hoe mijn wereld eruitzag wanneer Jeanine er niet was. Wandelen, een museum bezoeken, vrienden zien. Ik noem het herdefiniëren van mijn leven. Dingen die ik niet meer met Jeanine kan delen, maar die nog steeds bij mij horen en waar ik plezier en ontspanning uithaal.”

Jeanine leren kennen
Brigitte werkt in Ontmoetingscentrum Pijnacker. “In de eerste weken moet je een nieuwe cliënt natuurlijk leren kennen. Bij de kennismaking vragen we altijd naar iemands achtergrond, voorkeuren en gewoontes. Maar we kijken ook vooral goed naar de persoon zelf. In het geval van Jeanine zagen we al snel dat eigen regie en controle belangrijk is voor Jeanine. Soms is ze moe en trekt ze zich even terug. Maar zodra er iets in de huiskamer gebeurt dat ze herkent en haar interesse wekt, zoals rummikub, schuift ze meteen naar voren. Dan geeft ze advies en laat ze zien hoeveel kennis er nog in haar zit.

Muziek heeft een vergelijkbaar effect. Eric vertelde de medewerkers van het ontmoetingscentrum dat Jeanine hield van de muziek van Fats Domino. Brigitte: “Als we die muziek opzetten, horen we haar zachtjes meezingen.” Eric knikt instemmend. “Ja, ze kent nog steeds alle teksten van zijn liedjes.” Dat zijn de momenten waar Brigitte en haar collega’s bewust ruimte voor maken. Brigitte: “Het draait om eigen regie en een daginvulling die aansluit op wie iemand is. Niet verplichten, maar uitnodigen. Niet overnemen, maar begeleiden. Als Jeanine moe is, krijgt ze rust. Als ze wil meedoen, wordt ze aangemoedigd. Bewust kleine keuzes geven maakt een groot verschil. Zelf koffie inschenken, zelf bepalen waar ze wil zitten, zelf aangeven of ze wil slapen of juist actief wil zijn. Dat zijn geen details, maar manieren om haar identiteit te behouden.”

Een plek waar ook Eric wordt gezien
Voor Eric betekent het ontmoetingscentrum meer dan opvang. Hij voelt zich er gezien. Medewerkers vragen hoe het met hem gaat en of de druk nog te dragen is. Ze denken met Eric mee en passen de ondersteuning aan wanneer dat nodig is. Toen Eric aan zijn ogen geopereerd moest worden, werd er direct meegedacht over een taxiregeling zodat Jeanine toch naar het ontmoetingscentrum kon blijven gaan. Eric: “De medewerkers van het ontmoetingscentrum, maar ook de casemanager zijn geweldig. Het voelt als een netwerk dat sterk om mij heen staat. Dat had ik van tevoren niet zo verwacht maar ben ik mij het afgelopen jaar er steeds meer bewust van geworden.”

Samen op een nieuwe manier
Jeanine gaat nu vier dagen per week naar het ontmoetingscentrum. De overige dagen zijn ze samen. Die tijd is waardevol, ook al is het soms zwaar. Als Eric over haar praat en herinneringen ophaalt, verschijnt er automatisch een glimlach. Als hij vertelt over de moeilijke momenten glinsteren zijn ogen even. Samen met de medewerkers van het ontmoetingscentrum vormt hij nu een hecht team. Iedereen werkt vanuit hetzelfde doel: Jeanine een veilige warme plek geven waar ze zichzelf kan zijn, met zoveel mogelijk eigen regie. En tegelijk Eric ondersteunen zodat hij stevig blijft staan. Dat is samenwerken in de meest pure vorm.